Na een week van eindelijk normaal trainen, en iedereen na vakantie weer aanwezig, mochten we vandaag aantreden tegen een oude bekende, WDS JO13-1. Deze ploeg had ons met enig fortuin in december uit de beker geknikkerd, dus was iedereen klaar om dit recht te zetten. Met Leroy, Stian en Rick H afwezig, hadden we slechts 12 man ter beschiking. Timon, was er wel maar heeft al een tijdje last van zijn rug. Terwijl uw reporter aankwam lopen, zag hij van een afstandje dat hij net op tijd was, want er werd immers door sportlust afgetrapt. Bij de dug-out aangekomen, bleek dat we al met 1-0 achter stonden. Oeps...
Deze snelle tegentreffer werkte een beetje verlammend voor ons. WDS speelde lekker door en zo stond net voor de een 0-3 tussenstand op het bord. Wij waren na een 20 minuten, wat gewend aan de omstandigheden, en deelden via Quinn, Milan, Isaac en Noah wat speldenprikjes uit. Net voor rust konden gelukkig toch nog het net vinden. Na een mooie aanval, kon uiteindelijk Quin de 1-3 aantekenen.
In de rust werden de puntjes op de I gezet, en vol goede moed gingen we de 2e helft in. Een waar spektakel stuk werd voor de trouwe schare toeschouwers voorgeschoteld. De 2-3 viel snel, door Quinn. Helaas door een foutje achterin, werd het 2-4. Waar iedereen langs de kant dacht dat nu de wedstrijd voorbij zou zijn, dachten de heren in het veld er ietsje anders over. Als een stel losgeslagen stieren in Pamplona, werd er voor elke bal gestreden. Als het moest werd zelfs de tegenstander letterlijk omver gekegeld door een schot. Noah zorgde voor de 3-4. Het beloofde een spannend einde te worden. Quinn zorgde in ieder geval dat het publiek wakker bleef en raakte 2 x de lat. Deed WDS nog mee.. Jazeker...
Het loerde op de counter en uit een van die counter mochten we van geluk spreken, omdat de bal onhoudbaar voor Boris, op de paal uiteenspatte. Uit een scrimmage voor het doel was daar ineens Tymo die met een kopbal de lat raakte, en in de rebound de bal keihard in het net schoot, en dus de gelijkmaker aantekende. Sportlust wilde meer en dacht het daadwerkelijk te gaan flikken. Echter was er nog weinig tijd, en zat het af en toe niet mee. Toen de scheidsrechter voor het einde floot, leek het wel of we gewonnen hadden. Uit een geslagen positie, op zo'n manier terug vechten.... de coach opperde om Sportlust om te dopen in vechtlust. Heren, ik ben vreselijk trots op wat we in de 2e helft hebben laten zien. Ik zie wekelijks dat het beter word....