Wie dacht dat koning winter voorgoed was verdreven uit ons land, kwam vandaag bedrogen uit. Na alle voorspellingen over sneeuwstormen en gevoelstemperaturen, waar men in Groenland jaloers op zou kunnen zijn, reisden we af naar Alphen, aan de Rijn that is….. , niet de Alpen. Hoewel het maar 1 letter scheelt, waren de overige omstandigheden bijna hetzelfde. Aangekomen op het winderige complex, waar nauwelijks beschutting was, werd er in de warme kantine eerst opgewarmd. We waren vandaag met 12 omdat Leroy, Rick H en Stian afwezig waren.  Na een iets kortere warming up dan gebruikelijk, was daar opeens de mededeling dat de scheidsrechter nog onderweg was. Waarschijnlijk vond hij het ook waanzin dat iemand bij Alphia met zijn volle verstand had besloten deze wedstrijd door te laten gaan. We gingen snel terug naar de warme kantine, waar we werden onthaald met wat drinken door de thuisclub aangeboden. Na 20 minuten werden we uit de kantine geroepen dat het bijna zover was. We konden beginnen aan deze ijsmarathon. Mutsen, sjaals, handschoenen, truien en zelfs jassen onder het shirt moesten onze jongens beschermen tegen de kou. De historische beelden van Reinier Paping in de “hel van 63” schoten voorbij. Het verschil zat hem alleen in de leeftijden van de acteurs.

Maar genoeg gemeld over de omstandigheden, we waren begonnen… JO13-3 startte voortvarend en na wat kleine kansjes, was daar de 1^e treffer. Joost, die net daarvoor 1 cm te kort kwam om uit te halen, kreeg nu weer de bal voor zijn voeten. Met de buitenkant van de voet krulde hij de bal over de mis graaiende keeper van Alphia heen. Dit was het startschot voor meer. Alphia moest in deze fase alle zeilen bijzetten, om de roodhemden van meer af te houden. Helaas lukte ze dat niet. Isaac dacht vast ‘Wat Joost kan…moet ik ook kunnen’. En inderdaad, op bijna identieke wijze werd de keeper van Alphia voor de 2^e keer verslagen. Er volgden nog meer 100% kansen, maar helaas zat het niet mee. Een voetje van de tegenstander, of tegenwind zorgden voor de 0-2 ruststand.

In een wat "onrustige" rust, waar we uiteindelijk met 11 man verder moesten, werd er verteld dat we nu echt op elkaar aangewezen waren, en dat we deze overwinning over de streep moesten trekken. De omstandigheden waren er ook in de 2^e helft niet beter op geworden.  De wind was nog wat harder gaan waaien en maaktte het daardoor nog kouder en lastiger om te voetballen. Ook de tegenstander had hier enorm last van, en van hoogstaand voetbal was geen sprake meer. Met nog wel enkele grote kansen die net misgingen, van onze kant, floot de man in het zwart voor het einde.  Dit was iets te vroeg volgens de insiders, maar ondergetekende en de overige teamleden vonden dit helemaal niet erg. Gelukkig waren de douches wel warm. Na ons in de kantine nog even opgewarmd te hebben, werd de terugreis naar Woerden ingezet, met de eerste drie punten in de nieuwe competitie in de tas.

Komend weekend spelen we tegen de koploper die nog geen punten heeft laten liggen. Saillant detail is wel dat we in oktober van deze heren hebben gewonnen in de najaar competitie met 4-3. Laten we ons best doen om dat kunstje te herhalen.