De laatste voetbalactiviteit was vandaag een feit. Voor het laatst zal de JO13-3 gaan aantreden in de huidige formatie om deel te nemen aan het toernooi van fc Aalsmeer. Simon, Tymo, Rick R en Isaac waren vandaag afwezig. Doordat er tal van andere activiteiten waren vandaag bij Sportlust, konden de “vaste invallers” helaas niet mee doen. Gelukkig hadden we in Lucas, Jorik en Joram goede vervangers. Met 13 man gingen we om 10:30 verzamelen bij VEP. Na wat gedoe met de autobezetting, konden we om 10:45 op pad naar Aalsmeer.

Ook het parkeren ging niet allemaal zoals het moest. De voortekenen waren dus niet bepaald gunstig te noemen. In kleedkamer 19, vonden we uiteindelijk de benodigde rust. Na een kort praatje, konden we op veld gelukkig een balletje trappen en een serieuze warming up doen. Met een schuin oog werd er gekeken naar het veld ernaast. Daar speelde immers de thuisploeg en volgende tegenstander. Die gingen er vrolijk op los tegen KDO. De eindstand na 25 minuten was iets van 9 of 10 -0. Gelukkig bleek dit een compleet andere poule te zijn.

De 1^e wedstrijd tegen Argon begonnen we voortvarend. Met vlotte combinaties werd het doel van Argon onder vuur genomen. De blauw witten kwamen er niet aan te pas. Na 12,5 minuten stond het “slechts” 1-0 door een doelpunt van Jorik. De 2^e helft waren we iets trefzekerder. Erik en Quinn tilden het verschil naar 3. Legio kansen werden nog wel gemist.

Na deze wedstrijd moesten we ons melden bij de wedstrijdleiding. KDO de tegenstander in de 2^e wedstrijd was niet op komen dagen. We waren dus al geen laatste nu ?. We zouden maar 2 wedstrijden spelen. Doordat bij Sportlust om 14:30 de finale van de nacompetitie voor het 1^e team zou beginnen, ging ondergetekende maar even vissen bij de toernooileiding, of we wat konden schuiven in het schema. Na medewerking van de tegenstander in de 1^e wedstrijd, Argon, konden we om 13:00 aftrappen tegen de thuisploeg fc Aalsmeer. De opdracht was simpel. Winst betekende toernooiwinst.

Nadat we van de scheidsrechter de hesjes hadden ontvangen, omdat de shirts groen/rood en rood blijkbaar te veel op elkaar lijken stonden we klaar de wedstrijd. Saillant detail was dat de wedstrijd erna, groen-rood tegen groen-zwart speelde zonder hesjes, maar goed…. Na een prima genomen corner miste iedereen de bal…. Niet iedereen, want Erik kon de bal simpel binnen tikken. Daarna begon een fase die we liever vergeten. Kans na kans werd om zeep geholpen door de Sportlusters. In de regel betekent doorgaans dat de tegenstander via een uitbraak dan vaak wel scoort. Gelukkig hield de verdediging de tegenstander op ruim 45 meter van Boris.  

Boris? Ja Boris deed dit toernooi ook mee, al had hij net zo goed een strandstoel mee kunnen nemen.  Na de wisseling van speelhelft vond Boris het nodig om iedereen te laten zien dat hij wel degelijk meedeed. Als de tegenstander geen kansjes creëert dan moet ik ze maar even helpen moet hij gedacht hebben. Nietsvermoedend pakte hij een terugspeelbal in de handen. De scheidsrechter had het niet gelijk door omdat dit gebeurde met zo een zelfvertrouwen dat hij door liet spelen. Omdat Boris weigerde de bal weer uit te schieten, en wachtte op het fluitje van de scheids, begon deze te twijfelen. Toen ook nog grensrechter Bret de vlag omhoogstak, en melde dat het echt een terugspeelbal was, kon hij niets anders dan een indirecte vrije trap geven op 8 meter van het doel. Dit was mijn kans dacht Boris. Helaas voor hem viel zijn plan in duigen. De vrije trap werd breed gelegd, en als een stel dwaze kamikazes, vlogen de spelers van Sportlust eruit. De tegenstander die wilde schieten, schrok zich kapot, en had ook niet eens de kans om iets te raken. Daarna was het genoeg geweest vonden we. De score werd snel naar een veilige marge gebracht daarna. De scheids floot voor het einde en het doel was bereikt. Sportlust kon niet meer achterhaalt worden door de anderen.

Beschamend was daarna de actie van de coach, door doodleuk te vragen aan de toernooileiding, om de beker alvast mee naar huis te nemen, zodat we op tij voor de finale zouden zijn. Er was gelukkig begrip voor de situatie, en nadat de winnende foto was gemaakt, gingen we huiswaarts. Met 0 doelpunten tegen, was dit een goed toernooi. Er werd weer goed gespeeld, en elkaar wat gegund. Dit team is dit seizoen enorm gegroeid, en zit nog niet aan het plafond van zijn kunnen. Komend seizoen blijven de meesten bij elkaar, zodat we komend seizoen misschien kunnen gaan oogsten. Dit toernooi was daar al een voorbode van. Ik wil jullie als team bedanken voor de ongelooflijk leuke avonturen die we samen hebben beleefd.

Sommige momenten zijn onbetaalbaar….