Wedstrijd dag 2 van de najaars competitie was alweer aangebroken, en er stond een ware derby op stapel. Buurman VEP JO15-2 kwam op bezoek. Voor vele het weerzien van (oude) bekenden/vrienden/klasgenoten/teammaatjes/buren. Achteraf bleek dit juist de bottleneck voor een aantal. Op het ongebruikelijke tijdstip van 08:45 stonden beide teams klaar voor de aftrap. Nadat ook de scheidsrechter zijn verplichtingen was nagekomen konden beide teams beginnen aan de wedstrijd. Dit bleek echter niet heel erg doorgekomen bij de JO15-4. Binnen een paar minuten had VEP de score al meerdere keren kunnen openen. Niet bij de les, en niet helemaal wakker, stond Sportlust als een aangeslagen bokser in de touwen. VEP kreeg kans op kans aangeboden door de rood witten. Gelukkig sprongen de bezoekers daar niet al te zorgvuldig mee om. Het duurde tot ongeveer de 15^e minuut totdat VEP een kans kreeg die zelfs als je erg je best deed niet te missen was. De op dat moment terechte 0-1 stond in de boeken.

Waar normaal gesproken Sportlust de rug recht na een tegenslag was er in het vervolg van de 1^e helft geen enkel teken van leven te bekennen. Met de staart tussen de benen verdween de rood-witte equipe naar de kleedkamer. Daar werd door de coaches een aantal gerichte vragen gesteld aan de spelers. De belangrijkste was eigenlijk waarom men zoveel ontzag had voor de tegenstander. Niemand kon daar een passend antwoord op vinden. Afgesproken werd om het ontzag te laten varen, en volop in te zetten op de winst. Wanneer wij ons eigen spelletje spelen, zijn we immers niet te kloppen.

De start van de 2^e helft was inderdaad veelbelovend.  Een echte vloedgolf overspoelde de Veppers, die dachten de 2^e helft door te varen, als in de 1^e. Met hangen en wurgen hielden zij hun dek schoon. Een golf overspoelde alles en iedereen. Quinn kon van dichtbij intikken na een mooi opgezette aanval. Dit smaakte absoluut naar meer en nu waren de Veppers de wind in de zeilen kwijt. Sportlust wilde meer en rook haar kans om het schip in veilige haven te brengen. De navigators zagen echter een klein dingetje over het hoofd.  Als je naar hartenlust aanvalt, kan je weleens “vergeten” om te verdedigen.  Het schip liep in 2 minuten averij en op de speekwoordelijke klippen, en in het zicht van de haven strandde de missie. VEP kon 2x scoren, door het iets te enthousiaste gevoel van onze kant dat we konden winnen. De wedstrijd was gelopen, en sportlust kon geen echte vuist meer maken. Met een gemixt gevoel zochten we weer de kleedkamer op. Er was in de 2^e helft gestreden voor elke meter, en de inzet was prima.

Het fysieke aspect van de tegenstanders doet ons voorlopig nog regelmatig de das om in deze competitie.  Wanneer wij leren niet zoveel ontzag te hebben voor de lengte van de tegenstanders, moet het snel gaan lukken om de eerste 3 punter bij te schrijven.