Met het gelijkspel van vorige week in het achterhoofd, is de JO15-4 nog steeds op zoek naar haar 1^e competitie overwinning. Dat deze steeds dichterbij komt is duidelijk. Zou het vandaag eindelijk gaan lukken? Met een volledige selectie, op uiteraard Boris na, verschenen we aan de aftrap. Finn pakte in de 1^e helft de keepershandschoenen op. Hij lijkt zich de laatste tijd meer en meer te gaan richten op deze taak. Voortvarend begonnen we aan de wedstrijd tegen voormalig hoogvlieger ESTO.

Vanaf de aftrap was de instelling van de thuisploeg duidelijk te merken. Vol vertrouwen werd de aanval gezocht en de kansjes stapelden zich op. Helaas blijkt nog steeds het vizier niet al te scherp te staan, en leverde dit helaas geen voorsprong op. Een voorsprong zou voor deze ploeg waarschijnlijk bevrijdend werken, en hopelijk de benodigde vleugels geven…. Hier ga ik zo nog even op terugkomen……

Helaas zoals zo vaak dit seizoen kwamen de bezoekers weer gemakkelijk aan een voorsprong. Een foutje achterin werd weer eens genadeloos afgestraft. Met heel hard werken en veel inzet, werd de achterstand nog voor de rust ongedaan gemaakt. Na zijn eerdere pogingen die nog gestopt konden worden door de keeper van de zwartwitten, kon Quinn zijn goal maken. Dit was overigens na prima team werk, waarbij de bal vooral het werk deed.

In kleedkamer tijdens de rust, werd er eigenlijk een compliment uitgedeeld aan de heren. Ga zo door en winnen zeker. Dit was niet aan dovemans oren gericht blijkbaar en binnen 5 minuten na de rust stond het er echt. 2-1! Rick kon bij de 2^e paal de bal beheerst in de hoek schuiven na een “aanval uit het boekje”.   Ik beloofde al terug te komen op iets….Dit was waar wij allemaal op hoopten. “EEN VOORSPRONG”! Dit zou de vleugels en bevrijdend werken. Althans dit was de gedachte. Het tegendeel werd eigenlijk bewezen. Het werkte juist verstikkend. Vanaf het moment dat we voorstonden, waren we geen schim meer van de ploeg uit de 1^e helft. Ballen werden te makkelijk ingeleverd en het zelfvertrouwen daalde zelfs naar onder het vriespunt.

Gelukkig voor ons waren de bezoekers ook niet al te scherp en ontsnapten we een aantal keren. Helaas viel 5 minuten voor tijd de gelijkmaker, en 3 minuten later ook de 2-3. De thuisploeg besefte toen pas, dat het tijd was het roer om te gooien.  Dit was te laat. Een echt slotoffensief kwam er niet meer, en balend werd de kleedkamer opgezocht. Het is mij in ieder geval opgevallen, dat we eigenlijk maar een paar spelers hebben die de rug kunnen rechten bij tegenslag. Te veel spelers lieten het na de voorsprong “lopen”. Dat dit vreselijk zonde is, is een understatement. Met nog 1 wedstrijd voor de boeg, volgende week bij cvc Reeuwijk, hebben we nog 1 kans!